Do najwcześniejszych tego typu przystosowań co stwierdzono na przykładzie pakiceta należały modyfikacje narządu słuchu. W wodzie dźwięk rozchodzi się inaczej niż w powietrzu. W uchu czlo wieka i innych zwierząt lądowych znajduje się delikatna błona bębenkowa, służąca do odbierania drgań powietrza. Tymczasem współczesne walenie mają długie i mocne więzadła bębenkowe, nie nadające się do odbierania dźwięków. (Wbrew twierdzeniom autorki również w uchu współczesnych waleni znajduje się błona bębenkowa, stożkowato wygięta i zamykająca zewnętrzny przewód słuchowy. Budowa ucha wewnętrznego, w tym istnienie twardej puszki bębenkowej ulokowanej w jamie wypełnionej gąbczastą tkanką, świadczy raczej o przystosowaniu narządu słuchu do odbierania głównie wysokich dźwięków przyp. red.) Funkcję tę przejęła puszka bębenkowa, zbudowana z bardzo twardej kości, która dzięki temu może przekazywać dźwięki docierające z gęstszego niż powietrze ośrodka do głębszych części ucha.