Ponadto w kościach wokół ucha środkowego rozwinęły się zatoki, za życia zapewne wypełnione gąbczastą tkanką, poprawiające zdolność rozróżniania dźwięków i usprawniające określenie kierunku, z którego dobiegały. Tymczasem w związku z zarośnięciem zewnętrznego przewodu usznego (co umożliwiło nurkowanie na dużą głębokość) wzrosło znaczenie żuchwy w odbieraniu dźwięków powstał w niej kanał wypełniony tłuszczem, który mógł je przewodzić do ucha środkowego. W dalszej ewolucji waleni rozeszły się drogi zębowców i fiszbinowców. Pierwsze wykształciły cechy niezbędne do emisji i odbioru dźwięków o wysokiej częstotliwości, umożliwiające posługiwanie się echolokacją podczas polowania, drugie rozwinęły zdolność wytwarzania i odbierania dźwięków o bardzo niskiej częstotliwości, dzięki czemu mogły się porozumiewać na olbrzymią odległość. Według Luo, w uchu zębowców sprzed około 28 min lat istniały już niektóre struktury kostne potrzebne do odbierania wysokich dźwięków, a zatem zwierzęta te mogły do pewnego stopnia posługiwać się echolokacją. Bardziej mgliste są początki infradźwiękowego słuchu fiszbinowców, choć zapis kopalny tej grupy datuje się już na 34 min lat.