Wydawało się, że jedynym sposobem rozstrzygnięcia kontrowersji byłoby znalezienie kości stepu prawalenia. Morfolodzy tradycyjnie wyróżniali parzystokopytne na podstawie pewnych cech jednej z kości stepu (nastopka) kości skokowej (astragalus) które usprawniają ruchomość stawu skokowego. Kość ta u parzystokopytnych ma dwie wklęsłe powierzchnie stawowe przypominające bloczki. Jedna z nich styka się z kością piszczelową (golenią), druga z dalszymi kośćmi stepu. Jeśli zatem walenie istotnie pochodzą od parzystokopytnych, to ich przodkowie, nie w pełni jeszcze przystosowani do życia w morzach, powinni mieć taką dwubloczkową kość skokową. Ten element układanki trafił na właściwe miejsce jesienią ubiegłego roku, kiedy Gingerich i Thewissen donieśli o no wych znaleziskach skamieniałości pierwotnych waleni. We wschodniej części prowincji Beludżystan zespól Gingericha odkrył częściowo zachowane w naturalnym porządku anatomicznym szkielety Rodhocetus balochistanensis oraz szczątki opisane jako nowy rodzaj protocetowatych, Artiocetus.