Nie wiadomo, kiedy walenie ostatecznie utraciły nogi. Niedawne znalezisko Lawrence’a G. Barnesa z Natural History Museum of Los Angeles County wskazuje, że odkryty w stanie Waszyngton fiszbinowiec sprzed 27 min lat miał jeszcze zdumiewająco dobrze wykształcone kończyny, co oznacza, że występowały one u waleni znacznie dłużej, niż dotąd sądzono. Dziś, mniej więcej 50 min lat po wkroczeniu ich czworonożnych przodków do ciepłych wód Tetydy mają one wyjątkowo opływowy kształt. Kończyny tylne są szczątkowe i nie widać ich na zewnątrz ciała, a miednica stanowi jedynie miejsce przyczepu nielicznych słabych mięśni nie związanych z lokomocją. SKAMIENIAŁOŚCI ODKRYTE w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych okazały się bardzo pomocne w poznaniu ewolucji waleni, ale wszelkie dane morfologiczne wciąż przemawiały za ich pochodzeniem od mezonychidów. Genetycy amerykańscy, belgijscy i japońscy zaczęli jednak mieć odmienny pogląd na korzenie drzewa rodowego waleni. Biolodzy molekularni, opracowawszy skomplikowane metody analizy DNA zwierząt współczesnych, podjęli badania zapoczątkowane analizami immunologicznymi przez Boydena w latach sześćdziesiątych i poszli krok dalej.