Thewissen i jego współpracownicy odkryli na cmentarzysku skamieniałości na wzgórzach Kala Chitta w pakistańskim Pendżabie znaczną część poszukiwanego od dawna szkieletu pozaczaszkowego pakiceta, a także mniejszego przedstawiciela rodziny pakicetowatych z rodzaju Ichthyolestes. Wszystkie te zwierzęta miały kość skokową z cechami typowymi dla parzystokopytnych. Przekonało to obu długoletnich zwolenników hipotezy mezonychidowej, że walenie pochodzą jednak bezpośrednio od parzystokopytnych. Gingerich zaakceptował nawet koncepcję pokrewieństwa z hipopotamami. Chociaż powstały one później niż walenie, ich przypuszczalni protoplaści bagienne ssaki wielkości od psa do konia, zwane antrakoteriami znani są co najmniej od środkowego eocenu, mogli więc mieć wspólnego przodka z waleniami. Gingerich zauważył, że rodocet i antrakoteria mają wspólne cechy, które nie występują u późniejszych parzystokopytnych. Thewissen przyznaje, że hipoteza o hipopotamich kuzynach stała się obecnie znacznie atrakcyjniejsza. Ale ostrzega, że dane morfologiczne nie wskazują na razie na żadnego konkretnego parzystokopytnego, w tym na hipopotama, jako najbliższego krewniaka waleni, czyli grupę siostrzaną.